[Dash of SAS] De opportunistische genderpolitiek van Pia Cayetano

Pia Cayetano's politieke instinct om de genderkaart te trekken wanneer het haar uitkomt, is opnieuw overduidelijk aanwezig.

Het voortdurend evoluerende Senaatsspektakel dat begon met voormalig politiechef Ronald dela Rosa die vluchtte voor wetshandhavers en zijn arrestatie weerstond (en er later ook om huilde), heeft nu een nieuwe aflevering die niemand had gevraagd.

Cayetano's emotionele instorting na de opmerkingen van senator Risa Hontiveros over de schijn van een "terugkeer naar normaliteit" in de kamer na het schietincident van 13 mei. Behalve Loren Legarda, die een omhelzing aanbood, en iemand anders die een doos tissues aanbood, wekten Cayetano's tranen geen enkel medeleven op. Het legde echter wel een vertrouwd patroon bloot van Cayetano die genderpolitiek inzet wanneer dat haar politieke doelen dient.

Dit keer riep Cayetano het beeld op van zichzelf als moeder, twee deuren verwijderd van geweerschoten, doodsbang dat ze haar kinderen nooit meer zou zien. Als extra maatregel voegde ze het beeld toe van haar medewerker, ook een moeder, die vreesde dat haar kind een ouder zou verliezen.

Het internet trapte er niet in. 

Meedogenloos veranderden ze Cayetano's politiek theater in memes, sarcastisch commentaar en een eindeloze molen van spot. Om duidelijk te zijn: dit is geen aanklacht tegen Cayetano als vrouwelijke politicus die "te emotioneel" en daarmee zwak wordt. Cayetano's politieke instincten, vermomd als een beroep op medeleven, onthulden haar selectiviteit. 

Internetgebruikers stelden de vraag die voor bijna iedereen behalve Cayetano zelf voor de hand lag: Waar was haar beroep op medeleven en gerechtigheid toen moeders hun zonen verloren in Duterte's brutale drugsoorlog? Waar was haar sympathie voor de geschatte 122 kinderen die werden gedood, van wie de meesten in het kruisvuur terechtkwamen van door de politie aangestuurde drugsinvallen?

Selectief feminisme

Gedurende de Duterte-jaren zweeg Cayetano handig. Cayetano had haar vroege wetgevende reputatie opgebouwd als pleitbezorger voor vrouwenrechten. Ze steunde de Wet op Reproductieve Gezondheid, drong aan op echtscheiding en zorgde ervoor dat de Magna Carta voor Vrouwen werd aangenomen. Het meest treffend was dat ze de wet op veilige ruimtes steunde, bedoeld om vrouwen en genderdiversen te beschermen tegen misogynie en seksisme. Het soort dat Duterte's retoriek kenmerkte.

Dit was allemaal vóórdat haar broer, Alan Peter Cayetano, diende als Duterte's running mate bij de presidentsverkiezingen van 2016 en tot op de dag van vandaag een trouwe bondgenoot is gebleven. 

Dit is de tegenstrijdigheid van Cayetano's politiek. Het is selectief en zelfzuchtig — en het is niet nieuw.

We hebben eerder versies hiervan gezien.

Tijdens de Vrouwenmaand in 2017 zat ik in een panel met Cayetano toen een deelnemer tijdens het vragen-en-antwoorden-deel vroeg hoe vrouwen moesten omgaan met seksisme wanneer dat uit het presidentiële paleis kwam. Duterte's vrouwvijandige retoriek was rijk aan beelden: schiet vrouwelijke rebellen in de vagina, verkracht een non in groepsverband, en de bijzondere genderhaat die was voorbehouden aan toenmalig senator Leila de Lima.

Cayetano kwam met een lange lijst slappe rechtvaardigingen, waaronder "boys will be boys", "je kunt geen manang zijn" als je erbij wilt horen, en "…hij staat op elke keer als iemand een meisje bastos behandelt." (Bekijk Cayetano's antwoord in deze video.)

(LEES: Aan het meisje dat door Pia Cayetano te horen kreeg: "boys will be boys")

Politiek nuttig versus politiek ongelegen

Destijds noemde ik het Cayetano's geïnternaliseerde misogynie, die ze toepaste zodat haar lichaamsdelen gevrijwaard zouden blijven van presidentiële bewondering en haar persoonlijke romantische beslissingen niet het onderwerp van een parlementair onderzoek zouden worden.

Cayetano kreeg kansen om zichzelf te verlossen van deze maatschappelijke bestraffing. 

Toen Duterte een getrouwde Filipijnse migrantenarbeidster op de mond kuste tijdens een bezoek aan Zuid-Korea, vroeg een Rappler-journalist Cayetano hierop te reageren. Ze ontweek de vraag en toen haar werd gevraagd te antwoorden als politica wier wetgevende erfenis was opgebouwd op het bevorderen van vrouwenrechten, hield Cayetano vol dat haar staat van dienst voor zichzelf sprak.

(LEES: Pia Cayetano dient COC in, ontwijkt kwestie rond Duterte OFW-kus)

Welnu, haar staat van dienst heeft voor haar gesproken. 

En het spreekt van een traditionele politicus wiens selectieve idealen van feminisme, genderrechten en gerechtigheid zichtbaar zijn wanneer het politiek nuttig is, maar verdwijnen wanneer gelieerde dynastieën dergelijke overtuigingen politiek ongelegen maken.

Cayetano's tranenrijke episode van een paar dagen geleden heeft deze perceptie niet gecreëerd. Het heropende slechts een oude wond die nog vers in het publieke geheugen ligt. – Rappler.com

Ana P. Santos is Rappler's columnist voor gender en seksualiteit en presentatrice van de videoserie "Sex and Sensibilities." Ze heeft een postdoctorale graad in Gender (Seksualiteit) van de London School of Economics and Political Science als Chevening-beursstudent.