Sekcja People portalu Rappler prowadzi rubrykę porad prowadzoną przez parę Jeremy Baer i psychologa klinicznego dr Margaritę Holmes.

Jeremy posiada tytuł magistra prawa z Uniwersytetu Oksfordzkiego. Bankier z 37-letnim doświadczeniem, który pracował na trzech kontynentach, od ostatnich 10 lat szkoli się z dr Holmes jako współwykładowca i, okazjonalnie, jako współterapeuta, szczególnie z klientami, których problemy finansowe wpływają na ich codzienne życie.

Wspólnie napisali dwie książki: Love Triangles: Understanding the Macho-Mistress Mentality oraz Imported Love: Filipino-Foreign Liaisons.

Drogi Doktorze Holmes i Panie Baer:

Moja córka, 38 lat, zamężna od 15 lat i mająca troje dzieci, chce teraz unieważnienia małżeństwa. Szuka naszej pomocy. Mówi, że szuka wsparcia emocjonalnego, a nie finansowego, ale używała tego wytłumaczenia już wcześniej. Zawsze kończy się to bardziej finansowo niż czymkolwiek innym.

Teraz chce rozwieść się z mężem Anthonym. Lubimy Anthonego. Jest odpowiedzialny i troskliwy wobec uczuć innych ludzi i wydaje się, że czeka go jeszcze jaśniejsza przyszłość. To cechy, które nasza córka posiada w bardzo ograniczonych ilościach.

Problem polega na tym, że większość jej problemów wynika z jej niecierpliwości, niezdolności do przebaczenia i poczucia „honoru", które czasami trudno zrozumieć. Każda szkoda wyrządzona jej poczuciu honoru wydaje się być wyłącznie jej odpowiedzialnością.  

Było łatwiej, gdy moja żona Maria była wśród nas. Ale zmarła trzy lata temu i jestem jedyną osobą, która została, aby opiekować się naszą córką i wnukami. Nasza córka jest naszym jedynym dzieckiem.  

Gdy moja Maria żyła, rodzina przyjeżdżała tu w każdą niedzielę na obiad. Moja żona to uwielbiała, spędzając całą sobotę na przygotowywaniu posiłku, a w niedzielę, po wyjściu dzieci i ich rodziców, powtarzała rozmowy i drobne rzeczy, które wydarzyły się podczas obiadu. Czasami nasza córka robiła lub mówiła coś, co zakłócało „rodzinny ton" naszych cotygodniowych spotkań, ale Anthony i moja żona byli bardzo dobrzy w łagodzeniu napięć i wszystko wracało do normy. 

Nie chcę pomagać mojej córce w uzyskaniu unieważnienia małżeństwa. Obawiam się, że to tylko jej temperament bierze górę. Ale nie chcę jej też porzucić. Wszelka pomoc z Państwa strony byłaby bardzo doceniona.

– Eric

Drogi Eric,

Jako rodzic, naturalną reakcją na sugestie ze strony dorosłego potomstwa, że potrzebuje rady i/lub pomocy, jest często natychmiastowe działanie i zapewnienie wszelkiego potrzebnego wsparcia, często niezależnie od okoliczności. Istnieje jednak kilka ogólnych zasad, którymi należy kierować się w takich sytuacjach, aby mieć nadzieję na uniknięcie niektórych czyhających pułapek.

Z reguły dorosłe dzieci osiągnęły już pewien stopień autonomii i niezależności. Stopień autonomii i niezależności może się różnić, ale rodzice powinni starać się pomóc swoim dzieciom zachować to, co osiągnęły w tych obszarach, gdy tylko jest to możliwe. Jest to szczególnie ważne w przypadku związków małżeńskich i rodzicielstwa i zwykle oznacza zachowanie własnych opinii dla siebie. Warto pamiętać, że rodzice pochodzą z zupełnie innego pokolenia i ery; dzisiejsze okoliczności przedstawiają nowe dylematy, a wczorajsze rozwiązania rzadko mają zastosowanie.

Zachowanie opinii dla siebie nie jest jednak częścią twojego planu, Eric. Choć jesteś świadomy życzeń swojej córki, jesteś zdecydowanie przeciwny jej planowi. Wydaje się, że obwiniasz ją za konflikt małżeński, a jednak nie przedstawiasz żadnych rozwiązań, jedynie sprzeciw wobec unieważnienia. Aby skomplikować sytuację, martwisz się również, że wsparcie, którego od ciebie szuka, będzie w rzeczywistości finansowe, a nie tylko emocjonalne. I nadal twierdzisz, że nie chcesz jej porzucić. 

Wydaje się, że nie ma możliwego sposobu na pogodzenie tych sprzecznych celów, więc być może drogą naprzód jest skoncentrowanie się na zapewnieniu wsparcia emocjonalnego, którego szuka twoja córka, jednocześnie tłumiąc pokusę wyrażania swojej opinii na temat przyszłości jej małżeństwa. W końcu jesteś outsiderem, który w żaden sposób nie ma wglądu w prawdziwe problemy, z którymi się zmaga, a w ostatecznym rozrachunku to jej małżeństwo jest zagrożone, a nie twoje! 

W zależności od tego, jak bliski jest twój związek z córką, nadal masz wystarczającą możliwość odpowiedzi, jeśli poprosi o twoją radę i wskazówki. Po prostu pamiętaj, aby jej nie oferować, chyba że zostanie o nią poproszony.

Wszystkiego najlepszego,

JAF Baer

Drogi Eric:

Bardzo dziękuję za Twój list.   

Z jednej strony, gratulacje! Jesteś jednym z niewielu rodziców, którzy nie bronili automatycznie (a nawet zaciekle) swojej córki przed jej mężem, gdy dowiedzieli się, że chce unieważnić małżeństwo z mężem. Zwykle oznacza to, że rodzic może być obiektywny ponad to, co uważane jest za „naturalne", ponieważ jest w stanie patrzeć poza więzy krwi. Zwykle oznacza to bardziej wyważoną analizę powodów, dla których małżeństwo stało się nie do uratowania.

Jednak to nie to stało się w twoim przypadku, prawda, Eric? W rzeczywistości poszedłeś całkowicie w przeciwnym kierunku: natychmiast obwiniając swoją córkę za jej pochopność i niezdolność do przebaczenia.

Wprawdzie powiedzenie „Nikt nie wie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami" to komunał. Ale z drugiej strony, powiedzenia stają się komunałami, ponieważ są często prawdziwe. Nawet nie rozważyłeś możliwości, że to właśnie dzieje się między twoją córką (nazwijmy ją Elisa) a jej mężem (Paulo).  

Nie wiesz, jak długo Elisa cierpi. Nie wiesz, jak intensywny i nieznośny może być jej ból w małżeństwie. Być może mogła powiedzieć o tym matce, ale nie tobie. Ponieważ wie, że już zdecydowałeś, że to jej wina. 

Prawdopodobnie dokładnie wie, jak się czujesz, ponieważ dzieci zwykle wiedzą z twoich nieostrożnych słów i mikroekspresji.  

Jeśli zawsze oceniasz ją w sposób, w jaki napisałeś ten list, to jej pozorna „niecierpliwość" może być wynikiem milczenia, dopóki nie będzie mogła powstrzymać się od powiedzenia, co czuje.  

Wie, że wolisz osobowość Paulo (przynajmniej tę, którą ci pokazuje) od jej; wie, że uważasz Paulo za świętego, a ją za grzesznicę. To również mogło przyczynić się do jej wybuchów podczas rodzinnych spotkań. 

Ale nie wszystko stracone. Internet jest pełen artykułów wyjaśniających, jak trudne są często relacje ojciec-córka. Należą do nich badania z 2021 roku, które stwierdzają, że „dorosłe córki czują się mniej komfortowo omawiając osobiste sprawy z ojcem niż z matką i polegają na tacie w kwestii „wsparcia instrumentalnego (w tym finansowego)" zamiast opieki emocjonalnej.  

Inne badania wykazały, że większość kobiet stwierdziła, że „ich więź z ojcem nie miała głębi: Ich rozmowy pozostawały powierzchowne i mogły być krępujące, a ich tata prawie nigdy nie okazywał wrażliwości. Kilka osób powiedziało, że bało się gniewu ojca. Inni powiedzieli mi, że rzadko się przytulali. Niewielu regularnie spędzało czas sam na sam z tatą. Ten brak wspólnego spędzania czasu — szczególnie w dzieciństwie — jest ostrym czynnikiem nadwerężającym więzi ojciec-córka."

Och, Eric, czy naprawdę chcesz, aby twój związek z twoim jedynym dzieckiem  pozostał taki? Ponieważ nie musi, wiesz. 

Profesor Linda Nielsen z Wake Forest University, która napisała ponad 12 książek o relacjach ojciec-córka, takich jak Myths and Lies about Dads (2023) i Improving Father–Daughter Relationships (2026), nazywa je najsłabszym związkiem rodzic-dziecko. 

ALE nawet między córkami a ojcami, których dynamika stała się intensywnie napięta, jak twoja z Elisą, Nielsen... kontynuuje... że relacje mogą — i potrafią — się poprawić. Dla  Nielsen oczywistym rozwiązaniem jest więcej wspólnie spędzonego czasu.  

Tak, style komunikacji mogą różnić się w zależności od płci, wieku, postaw, ale niezależnie od tych różnic, jeśli ty, Eric, spróbujesz poświęcić czas Elisie, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ona również odwzajemni to, tym samym poprawiając więź między wami.

Proszę, nie martw się, że automatycznie zaszkodzi to twojemu związkowi z Paulo. Dopóki będziesz sprawiedliwy, nie zaszkodzi. Więc... co ty na to, Eric? Wydaje mi się, że nic nie zostanie stracone, z wyjątkiem, być może, twoich pierwotnych uprzedzeń wobec Elisy.

Życzę ci odwagi, aby zrobić pierwszy krok.

– MG Holmes

– Rappler.com