دوربین‌های داشبورد همه چیز را ضبط می‌کنند، اما کارشناسان می‌گویند تصاویر ضبط‌شده به تنهایی نمی‌توانند به خشم جاده‌ای در مالزی پایان دهند.

کوالالامپور، ۱۴۰۳/۰۴/۱۴ — از رویارویی‌های خطرناک تا تعقیب یا مجبور کردن رانندگان به توقف، تصاویر خشم جاده‌ای با فراوانی فزاینده‌ای در ماه‌های اخیر در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده و نگرانی‌هایی را نسبت به الگوی نگران‌کننده‌ای از رانندگی خشونت‌آمیز در جاده‌های مالزی برانگیخته است.

استفاده فزاینده از دوربین‌های داشبورد این حوادث را بیشتر نمایان کرده است، به طوری که فیلم‌هایی رفتارهای خطرناکی مانند ترمز ناگهانی، مسدود کردن سایر وسایل نقلیه و تعقیب رانندگان را ثبت کرده‌اند.

در حالی که چنین ویدیوهایی اغلب توجه عمومی را جلب می‌کنند، واقعیت کمتر نمایانی را نیز آشکار می‌سازند — قربانیانی که همچنان با ترس و در برخی موارد، ضربه روحی ناشی از حادثه، مدت‌ها پس از پایان آن زندگی می‌کنند.

سیلور لو یو سنگ، کارآفرین ۲۹ ساله، گفت که هنوز به وضوح تجربه وحشتناک گریز از یک تصادف جاده‌ای را در هنگام رانندگی به سمت فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور (KLIA) در روزهای اخیر به یاد می‌آورد.

لو گفت که در حال سفر از کوالالامپور به KLIA از طریق لینک مرکزی بزرگراه شمال-جنوب E6 (ELITE) بود که با زن مسن‌تری مواجه شد که به باور او در رانندگی مشکل داشت.

سپس راهنما زد تا از او بخواهد راه را باز کند، اما او واکنشی نشان نداد و همین امر او را وادار کرد تا نور بالا را چند بار بزند.

«ناگهان، به جای باز کردن راه، سرعتش را کم کرد. دوباره نور بالا زدم چون صفی از ماشین‌ها پشت سر من همین کار را می‌کردند. وقتی در نهایت از سمت چپ از او سبقت گرفتم، او لاین را عوض کرد، نور بالا را روشن کرد و تا عوارضی فرودگاه دنبالم کرد.

«دوستانی همراه با فرزندانشان در ماشین بودند، بنابراین از هرگونه رویارویی اجتناب کردم. وقتی دوباره برای سبقت گرفتن راهنما زدم، او ناگهان ترمز شدیدی زد و تقریباً باعث تصادف زنجیره‌ای سه ماشین شد،» او به برناما گفت.

لو گفت که وضعیت زمانی وخیم‌تر شد که راننده دیگری بوق زد و زن دوباره ناگهان ترمز کرد و سپس به سمت خودروی آن راننده پیچید.

«پس از آن، از او سبقت گرفتم و با سرعت دور شدم. آخرین چیزی که دیدم این بود که او از لاین سبقت، با یک انحراف خطرناک چهار تا پنج لاینه به سمت خروجی پارک Outlet Mitsui پیچید،» او گفت.

قربانی دیگری، که خواست تنها با نام سیرا شناخته شود، گفت که مشاهده رفتار خشونت‌آمیز پدرش پشت فرمان از دوران کودکی، تأثیر روانی ماندگاری بر جای گذاشته و او را از رانندگی ترسانده است.

«پدر من مردی زودخشم است و من از بچگی این را می‌دانستم. اگر کسی در بزرگراه از نور بالا استفاده می‌کرد، او با آن ماشین مسابقه می‌داد تا راننده دیگر را تحریک کند. این کار خواهر و برادرها، مادرم و مرا وحشت‌زده می‌کرد، زیرا فارغ از شرایط جاده یا باران، او همچنان بالاتر از حد مجاز سرعت رانندگی می‌کرد.

«یکی از حوادثی که هنوز به یاد دارم این بود که کسی پدرم را در بزرگراه تحریک کرد و هر دو راننده در جاده خیس مسابقه دادند. ماشین ما چرخید و تقریباً به جداکننده برخورد کرد، اما خوشبختانه اتفاقی نیفتاد،» او گفت و افزود که سال‌ها مشاهده چنین حوادثی او را دچار ضربه روحی کرده است.

او گفت که این ضربه روحی حتی پس از دریافت گواهینامه رانندگی همچنان بر او تأثیر می‌گذاشت و به چندین فروپاشی عاطفی در طول کلاس‌های رانندگی، از جمله یک حمله پانیک در جاده اشاره کرد.

در همین حال، تان سری لی لام تای، رئیس اتحادیه جوامع ایمن، گفت که حوادث خشم جاده‌ای نباید دست‌کم گرفته شوند، زیرا آنچه به عنوان یک اختلاف جزئی آغاز می‌شود می‌تواند به یک دعوا و حمله فیزیکی منجر شود که جان افراد را به خطر می‌اندازد.

«ما باید به این مسئله نه صرفاً به عنوان یک مشکل ترافیکی، بلکه به عنوان یک مسئله ایمنی عمومی و رفتار اجتماعی نگاه کنیم،» او گفت و افزود که چنین رفتاری ممکن است ناشی از فشارهای زندگی، ازدحام ترافیک، بی‌صبری، فقدان نظم و احترام به سایر کاربران جاده و همچنین ناتوانی در کنترل احساسات در حین رانندگی باشد.

به همین دلیل، لی گفت که آموزش رانندگان باید تأکید بیشتری بر کنترل احساسات، صبر و ترویج فرهنگ احترام متقابل در میان کاربران جاده داشته باشد.

داتوک سورت سینگ، عضو شورای اجرایی شورای ایمنی جاده مالزی، گفت که مقابله با خشم جاده‌ای نیازمند یک استراتژی ملی هماهنگ با مشارکت وزارت حمل و نقل، پلیس، اداره حمل و نقل جاده‌ای (JPJ)، کارفرمایان، بیمه‌گران و سازمان‌های ایمنی جاده است.

او گفت که اجرای قانون باید از طریق استفاده بیشتر از فیلم‌های دوربین داشبورد و تلویزیون مداربسته (CCTV) برای شناسایی رانندگان خشونت‌آمیز تقویت شود، که با مجازات‌های سنگین‌تر و دوره‌های اجباری مدیریت خشم یا رانندگی تدافعی برای متخلفان جهت جلوگیری از تکرار جرم همراه باشد.

«آموزش رانندگان باید تأکید بیشتری بر کنترل احساسات، مدیریت تعارض و رانندگی تدافعی داشته باشد و در عین حال کمپین‌های آگاهی‌بخشی عمومی در سراسر کشور با پیام‌هایی مانند «آرام بمانید، ایمن برسید» باید تشدید شوند،» او گفت و افزود که داستان‌های واقعی باید به اشتراک گذاشته شوند تا پیامدهای بالقوه تراژیک خشم جاده‌ای برجسته شود.

او افزود که پذیرش گسترده‌تر فناوری، از جمله دوربین‌های داشبورد، دوربین‌های ترافیکی مبتنی بر هوش مصنوعی و یک پلتفرم گزارش‌دهی آنلاین، در کنار مدیریت بهتر ترافیک و آگاهی بیشتر از مدیریت استرس و استراحت کافی، می‌تواند به کاهش رفتار خشونت‌آمیز در جاده‌ها کمک کند.

به گفته او، خستگی، استرس و مصرف الکل یا مواد مخدر می‌تواند در خشم جاده‌ای دخیل باشد.

سورت همچنین بر نیاز به بهبود جریان ترافیک از طریق طراحی بهتر جاده، خط‌کشی و تابلوهای راهنمای واضح‌تر و همچنین تعمیر به موقع چاله‌ها و رفع گلوگاه‌های ترافیکی برای کمک به کاهش ناکامی رانندگان تأکید کرد. — برناما