استیبل‌کوین‌ها در برابر سپرده‌های توکنی‌شده: کدام‌یک می‌تواند نیروی محرکه آینده پرداخت‌ها باشد؟

دو نسخه از پول در حال رقابت هستند تا به بلاک‌چین‌ها منتقل شوند.

یکی از ارز دیجیتال آمده است.

دیگری از بانک‌ها می‌آید.

استیبل‌کوین‌هایی مانند USDT و USDC از قبل نشان داده‌اند که ارزشِ مبتنی بر دلار می‌تواند به‌صورت جهانی، 24 ساعت در روز، از طریق شبکه‌های بلاک‌چین جابه‌جا شود.

بانک‌ها در حال توسعه مدل دیگری هستند: سپرده‌های توکنیزه‌شده.

به‌جای ایجاد یک توکن دیجیتال جداگانه که با ذخایر پشتیبانی می‌شود، یک بانک موجودیِ سپرده موجود را روی زیرساخت قابل‌برنامه‌ریزی نمایش می‌دهد.

بانک تسویه‌حساب‌های بین‌المللی اکنون در این بحث موضعی روشن اتخاذ کرده است.

در سمپوزیوم اقتصادی جکسون هول در 28 آگوست، پابلو هرناندس دِ کُس، مدیرکل BIS، استدلال کرد که سپرده‌های توکنیزه‌شده پایه‌ای امیدوارکننده‌تر برای پرداخت‌های جریان اصلی ارائه می‌دهند، در حالی که استیبل‌کوین‌ها ممکن است برای نقش‌های تخصصی‌تر مناسب‌تر باشند.

آیا آن ارزیابی درست است?

پاسخ به این بستگی دارد که از پولِ آینده چه انتظاری داریم.

خلاصه

استیبل‌کوین‌ها و سپرده‌های توکنیزه‌شده هر دو ارزشِ مبتنی بر فیات را با استفاده از زیرساخت دیجیتال یا مبتنی بر بلاک‌چین جابه‌جا می‌کنند، اما ساختارهای حقوقی و مالی آن‌ها متفاوت است.

یک استیبل‌کوین معمولاً در برابر یک مجموعه از دارایی‌های ذخیره صادر می‌شود.

یک سپرده توکنیزه‌شده نمایانگر سپرده یک بانک تجاری است که با استفاده از زیرساخت قابل‌برنامه‌ریزی ثبت می‌شود.

<⁦p>BIS⁩ استدلال می‌کند که سپرده‌های توکنیزه‌شده در موقعیت بهتری برای حفظ سه ویژگیِ سیستم پولی موجود قرار دارند: یکپارچگی، قابلیت همکاری و یکپارچگی مالی.

با این حال، استیبل‌کوین‌ها در توزیع روی بلاک‌چین‌های عمومی، نگه‌داری شخصی دارایی، دسترسی‌پذیری فرامرزی و یکپارچه‌سازی با امور مالی غیرمتمرکز از مزایای قابل‌توجهی برخوردار هستند.

بنابراین، آینده ممکن است شامل همزیستی باشد، نه اینکه یک مدل به‌طور کامل جایگزین دیگری شود.

استیبل‌کوین‌ها و سپرده‌های توکنیزه‌شده یک مشکل را به شکل متفاوت حل می‌کنند

با یک پرداخت ساده شروع کنید.

آلیس می‌خواهد 1,000$ را به‌صورت دیجیتال برای باب ارسال کند.

با یک استیبل‌کوین، آلیس ممکن است 1,000 واحد از یک توکن با پشتوانه دلار را روی یک بلاک‌چین ارسال کند.

با واریزهای توکنیزه‌شده، موجودی بانکی او می‌تواند به‌جای آن از طریق یک شبکه بانکی قابل برنامه‌ریزی جابه‌جا شود.

برای کاربر، هر دو ممکن است در نهایت تقریباً آنی به نظر برسند.

با این حال، در زیرساخت، ادعاها بسیار متفاوت هستند.

استیبل‌کوین‌ها در برابر واریزهای توکنیزه‌شده در یک نگاه

این جدول توضیح می‌دهد چرا هیچ‌یک از این دو محصول صرفاً نسخه بهتر دیگری نیست.

آن‌ها مزایا و محدودیت‌ها را از دو سیستم مالی بسیار متفاوت به ارث می‌برند.

واریز توکنیزه‌شده چیست?

واریز توکنیزه‌شده یک واریز بانک تجاری است که با استفاده از زیرساخت دیجیتال قابل‌برنامه‌ریزی نمایش داده می‌شود.

کلمه مهم واریز است.

اگر یک مشتری 10,000$ در یک حساب بانکی متعارف داشته باشد، آن موجودی یک بدهی بانک به مشتری است.

توکنیزه‌کردن واریز، نحوه‌ای را که موجودی می‌تواند به‌طور بالقوه جابه‌جا شود و با اپلیکیشن‌های مالی تعامل کند تغییر می‌دهد.

این کار لزوماً آن را به یک ارز دیجیتال جداگانه با پشتوانه ذخایر تبدیل نمی‌کند.

این تمایز در استدلال BIS محوری است.

چرا BIS واریزهای توکنیزه‌شده را برای پرداخت‌های جریان اصلی ترجیح می‌دهد

پابلو هرناندس دِ کُس این مقایسه را حول سه ویژگی پول قابل‌اعتماد مطرح کرد:

یکپارچگی

قابلیت همکاری

تمامیت

این‌ها انتزاعی به نظر می‌رسند، اما هرکدام به یک مشکل عملی پرداخت می‌پردازند.

<⁦strong>1⁩. یگانگی: آیا یک دلار همیشه یک دلار است?

تصور کنید یک نفر USDT نگه می‌دارد، در حالی که نفر دیگری فقط USDC را می‌پذیرد.

هر دو توکن هدفشان نمایش یک دلار آمریکا است.

اما آن‌ها ابزارهای جداگانه‌ای هستند که توسط نهادهای متفاوتی منتشر شده‌اند.

تبدیل بین آن‌ها می‌تواند به یک تراکنش بازار نیاز داشته باشد.

در شرایط عادی، این تفاوت ممکن است ناچیز باشد.

در زمان فشار بازار، قیمت‌ها می‌توانند از 1$ منحرف شوند.

<⁦p>BIS⁩ استدلال می‌کند که این موضوع چیزی را که اقتصاددانان یکپارچگی پول می‌نامند تضعیف می‌کند: این انتظار که یک واحد پول با واحد دیگری از همان ارز، به‌صورت هم‌ارزش و قابل‌جایگزینی باشد.

واریزهای بانکی به‌شکل متفاوتی عمل می‌کنند.

موجودی 100$ در بانک A و 100$ در بانک B همچنان بر حسب همان ارز ملی قیمت‌گذاری می‌شوند، در حالی که تعهدات بین‌بانکی در نهایت از طریق سیستم بانکداری مرکزی تسویه می‌شوند.

واریزهای توکنیزه‌شده تلاش می‌کنند ضمن نوسازی زیرساخت، آن معماری را حفظ کنند.

<⁦strong>2⁩. قابلیت همکاری: بلاکچین‌های عمومی مشکل تکه‌تکه‌شدن دارند

استیبل‌کوین‌ها بسیار قابل‌همکاری به نظر می‌رسند، زیرا روی بلاکچین‌های زیادی وجود دارند.

واقعیت پیچیده‌تر است.

یک توکن USDC روی یک شبکه، به‌طور خودکار به هر شبکه دیگری قابل انتقال نیست.

جابه‌جایی دارایی‌ها بین زنجیره‌ها می‌تواند شامل سازوکارهای صدور بومی، پروتکل‌های چندزنجیره‌ای یا بریج‌ها باشد.

این کار ریسک‌های فنی اضافی و گاهی ریسک‌های امنیتی ایجاد می‌کند.

واریزهای توکنیزه‌شده مشکل خودشان را دارند.

بیشتر آزمایش‌ها در حال حاضر داخل سیستم‌های نهادیِ محدود عمل می‌کنند که نمی‌توانند به‌صورت یکپارچه با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

بنابراین هیچ‌یک از این دو مدل، قابلیت همکاری را حل نکرده است.

استدلال BIS این است که یک لایه تسویه مشترک که در پول بانک مرکزی لنگر شده باشد، می‌تواند در نهایت واریزهای بانکی توکنیزه‌شده را در سراسر مؤسسات مالی قابل‌همکاری‌تر کند.

<⁦strong>3⁩. یکپارچگی مالی: کنترل پول بدون مجوز دشوارتر است

استیبل‌کوین‌ها می‌توانند بین کیف‌پول‌های خودامانتی جابه‌جا شوند، بدون اینکه هر انتقال از یک بانک عبور کند.

این یکی از مفیدترین ویژگی‌های آن‌هاست.

همچنین یکی از دلایلی است که رگولاتورها درباره آن‌ها نگران‌اند.

یک بلاکچین بدون مجوز به‌طور خودکار نمی‌داند چه کسی یک آدرس را کنترل می‌کند.

در مقابل، بانک‌ها در چارچوب‌های تثبیت‌شده KYC، AML و رعایت تحریم‌ها فعالیت می‌کنند.

بنابراین BIS واریزهای توکن‌شده را آسان‌تر برای ادغام در کنترل‌های موجودِ یکپارچگی مالی می‌داند.

اما یک بده‌بستان آشکار وجود دارد.

همان معماری که نظارت بر استیبل‌کوین‌ها را دشوارتر می‌کند، می‌تواند دسترسی کاربران قانونی به آن‌ها را در سطح جهانی، بدون وابستگی به یک بانک خاص، آسان‌تر کند.

جایی که استیبل‌کوین‌ها از همین حالا در حال پیروزی هستند

استدلال BIS توضیح می‌دهد که یک سیستم پولی ایده‌آل چگونه باید کار کند.

بازار به ما می‌گوید مردم واقعاً از چه چیزی استفاده می‌کنند.

و در اینجا استیبل‌کوین‌ها یک مزیت بزرگ دارند:

آن‌ها از همین حالا در مقیاس بزرگ کار می‌کنند.

استیبل‌کوین‌ها برای موارد زیر استفاده می‌شوند:

معاملات ارز دیجیتال;

انتقال‌های برون‌مرزی;

وام‌دهی آن‌چین;

وثیقه امور مالی غیرمتمرکز;

پرداخت‌ها;

حواله‌ها;

پس‌انداز دلار دیجیتال;

تسویه 24/7.

واریزهای توکنیزه‌شده هنوز یک اکوسیستم جهانی چندبانکیِ معادل ندارند.

خود BIS نیز این را تأیید می‌کند.

بیشتر سیستم‌های واریزِ توکنیزه‌شده همچنان در مرحله پایلوت، شبکه‌های تک‌بانکی یا پلتفرم‌های سازمانیِ دارای مجوز باقی مانده‌اند.

بزرگ‌ترین مزیت استیبل‌کوین، ترکیب‌پذیری است

یک استیبل‌کوین می‌تواند وارد یک قرارداد هوشمند شود.

از آنجا ممکن است:

لیکوئیدیتی ارائه دهید;

وام را تضمین کنید;

تسویه یک دارایی توکنیزه‌شده;

یک بازارساز خودکار وارد کنید;

انتقال به یک اپلیکیشن دیگر.

این تواناییِ اپلیکیشن‌های مالی برای اتصال مانند ماژول‌های نرم‌افزاری اغلب ترکیب‌پذیری نامیده می‌شود.

واریزهای بانکی سنتی هرگز برای آن طراحی نشده بودند.

واریزهای توکنیزه‌شده می‌توانند قابلیت‌های قابل‌برنامه‌ریزی به دست آورند، اما بانک‌ها همچنین باید کنترل‌های انطباق و مرزهای نهادی را حفظ کنند.

این ممکن است ترکیب‌پذیری کاملاً باز را دشوار کند.

بزرگ‌ترین مزیت واریزِ توکنیزه‌شده، سیستم بانکیِ پشت آن است

واریز بانکی صرفاً یک عدد دیجیتال نیست.

این درون یک معماری مالی وجود دارد که شامل موارد زیر است:

سرمایه بانکی;

مقررات لیکوئیدیتی;

حفاظت از واریز;

ذخایر بانک مرکزی;

تسهیلات وام‌دهنده نهایی;

مقررات پرداخت.

واریزهای توکنیزه‌شده می‌توانند به‌طور بالقوه قابلیت برنامه‌پذیری شبیه بلاکچین را بدون مجبور کردن کاربران به انتقال پول به خارج از سیستم بانکی، به آن ساختار بیاورند.

به همین دلیل است که بانک‌ها به‌طور فزاینده‌ای به این مدل علاقه‌مند هستند.

این به آن‌ها اجازه می‌دهد پول را مدرن‌سازی کنند، بدون اینکه رابطه واریز را واگذار کنند.

آیا استیبل‌کوین‌ها می‌توانند واریزها را از بانک‌ها خارج کنند?

این یکی از بزرگ‌ترین پرسش‌های راهبردی است.

فرض کنید یک شرکت به‌جای 50 میلیون$ در واریزهای بانک‌های تجاری، 50 میلیون$ را به‌صورت استیبل‌کوین نگه می‌دارد.

شرکت همچنان ارزشِ مبتنی بر دلار را نگه می‌دارد.

اما ممکن است سیستم بانکی بخشی از تأمین مالیِ واریزی خود را از دست بدهد.

بانک‌ها از واریزها به‌عنوان یک منبع مهم تأمین مالی برای وام‌دهی استفاده می‌کنند.

بنابراین، در مقیاس به‌اندازه کافی بزرگ، مهاجرت از واریزها به‌سمت استیبل‌کوین‌ها می‌تواند بر تأمین مالی بانک و انتقال سیاست پولی اثر بگذارد.

این یکی از دلایلی است که بحث استیبل‌کوین دیگر محدود به مقررات ارز دیجیتال نیست.

درباره سود چه‌طور?

سود رقابت را پیچیده می‌کند.

واریزهای سنتی بانکی می‌توانند سود پرداخت کنند.

برخی واریزهای توکنیزه‌شده ممکن است در نهایت همین کار را انجام دهند.

بااین‌حال، بسیاری از استیبل‌کوین‌های پرداختِ رایج، درآمد ایجادشده توسط دارایی‌های ذخیره را به‌طور مستقیم به دارندگان عادی منتقل نمی‌کنند.

این فضا را برای سایر محصولات آن‌چین مانند صندوق‌های بازار پولِ توکنیزه‌شده و اوراق خزانه‌داریِ توکنیزه‌شده ایجاد می‌کند.

بنابراین، سیستم پولی آینده ممکن است شامل چندین لایه باشد:

استیبل‌کوین‌ها برای پرداخت‌ها

واریزهای توکنیزه‌شده برای بانکداری

اوراق خزانه‌داریِ توکنیزه‌شده برای سود و وثیقه

به‌جای اینکه یک توکنِ جهانی همه‌چیز را جایگزین کند.

استیبل‌کوین‌ها در برابر واریزهای توکنیزه‌شده در برابر CBDCها

ارزهای دیجیتال بانک مرکزی یک مدل سوم اضافه می‌کنند.

<⁦p>CBDC⁩ شکلی مستقیم یا با واسطه‌گری ساختاری از پول بانک مرکزی است.

واریز توکنیزه‌شده همچنان پول بانک تجاری باقی می‌ماند.

استیبل‌کوین پول دیجیتالِ منتشرشده به‌صورت خصوصی است که مطابق با ساختار ذخایرِ صادرکننده پشتیبانی می‌شود.

بنابراین نقش‌های آن‌ها را می‌توان به‌صورت زیر خلاصه کرد:

<⁦td>CBDC⁩

این سه سیستم لزوماً نباید به‌طور متقابل انحصاری باشند.

آیا استیبل‌کوین‌ها و سپرده‌های توکنیزه‌شده می‌توانند هم‌زیستی داشته باشند?

این در واقع سناریویی است که BIS آن را باز می‌گذارد.

موضع اخیر آن این نیست که استیبل‌کوین‌ها باید ناپدید شوند.

در عوض، هرناندز دِ کاس استدلال می‌کند که سپرده‌های توکنیزه‌شده باید بخش زیادی از فعالیت پرداخت‌های روزمره و عمده‌فروشی را بر عهده بگیرند، در حالی که استیبل‌کوین‌ها می‌توانند با اعمال تدابیر حفاظتی مناسب، به ایفای نقش‌های تخصصی مانند بازارهای مالی غیرمتمرکز ادامه دهند.

اینکه بازارها به آن شکل توسعه پیدا کنند، پرسش دیگری است.

استیبل‌کوین‌ها از قبل اثرات شبکه‌ای دارند که طراحی سیاست به‌تنهایی نمی‌تواند آن را از بین ببرد.

رقابت واقعی درباره لایه تسویه است

بحث استیبل‌کوین در برابر سپرده می‌تواند شبیه رقابت بین دو نوع توکن به نظر برسد.

این موضوع بزرگ‌تر از این است.

پرسش این است:

چه نوع پولی یک سیستم مالی توکنیزه‌شده را تسویه خواهد کرد?

اگر سهام، اوراق قرضه، اوراق خزانه‌داری، صندوق‌ها و سایر دارایی‌های دنیای واقعی به‌طور فزاینده‌ای به زیرساخت قابل‌برنامه‌ریزی منتقل شوند، آن دارایی‌ها به یک بخش پرداخت نیاز دارند.

آن پرداخت می‌تواند این باشد:

یک استیبل‌کوین;

سپرده بانکی توکنیزه‌شده;

پول بانک مرکزی توکنیزه‌شده;

یا ترکیبی از هر سه.

به همین دلیل است که سیاست‌گذاری استیبل‌کوین، توکنیزه‌سازی RWA و پروژه‌های بلاکچین بانکی به‌طور فزاینده‌ای در یک گفت‌وگو همگرا می‌شوند.

کدام مدل احتمال بیشتری برای برنده شدن دارد?

برای فعالیت‌های بومی ارز دیجیتال، استیبل‌کوین‌ها در حال حاضر برتری قابل‌توجهی دارند.

برای سیستم‌های پرداخت بین‌بانکی و نهادیِ تحت نظارت، سپرده‌های توکنیزه‌شده ممکن است به‌طور طبیعی‌تر در چارچوب‌های حقوقی و پولی موجود جای بگیرند.

برای پول عمومی، بانک‌های مرکزی ممکن است زیرساخت تسویه توکنیزه‌شده خود را توسعه دهند.

بنابراین محتمل‌ترین نتیجه این نیست:

استیبل‌کوین‌ها یا سپرده‌های توکنیزه‌شده.

بلکه این است:

استیبل‌کوین‌ها و سپرده‌های توکنیزه‌شده — که از طریق سیستم‌های تسویه با قابلیت همکاری‌پذیریِ روزافزون به هم متصل می‌شوند.

پرسش‌های متداول

تفاوت بین استیبل‌کوین‌ها و سپرده‌های توکنیزه‌شده چیست?

استیبل‌کوین معمولاً یک توکن دیجیتالِ صادرشده توسط بخش خصوصی است که با دارایی‌های ذخیره پشتیبانی می‌شود. سپرده توکنیزه‌شده نمایانگر سپرده یک بانک تجاری با استفاده از زیرساخت دیجیتالِ قابل برنامه‌ریزی است.

آیا سپرده‌های توکنیزه‌شده ارزهای دیجیتال هستند?

نه به معنای متعارف. آن‌ها می‌توانند از بلاک‌چین یا فناوری دفترکل توزیع‌شده استفاده کنند، اما همچنان مطالباتی از بانک‌های تجاریِ تحت نظارت باقی می‌مانند.

آیا سپرده‌های توکنیزه‌شده از استیبل‌کوین‌ها امن‌تر هستند?

آن‌ها ساختار ریسک متفاوتی دارند. سپرده‌های توکنیزه‌شده در معرض ریسک بانکِ صادرکننده باقی می‌مانند و بسته به حوزه قضایی ممکن است از حمایت‌های بانکی بهره‌مند شوند. استیبل‌کوین‌ها به صادرکننده، ذخایر، ساختار بازخرید و زیرساخت فنی خود وابسته‌اند.

آیا BIS از استیبل‌کوین‌ها حمایت می‌کند?

<⁦p>BIS⁩ نقش‌های تخصصی بالقوه برای استیبل‌کوین‌ها را به رسمیت می‌شناسد، اما استدلال می‌کند که سپرده‌های توکنیزه‌شده بنیان قوی‌تری برای پرداخت‌های رایج روزمره و پرداخت‌های عمده‌فروشی هستند.

آیا می‌توان از سپرده‌های توکنیزه‌شده در امور مالی غیرمتمرکز استفاده کرد?

از نظر فنی می‌توانند با سیستم‌های قابل برنامه‌ریزی تعامل داشته باشند، اما پروژه‌های سپرده توکنیزه‌شده امروزی عموماً دسترسی و قابلیت همکاری‌پذیری بسیار محدودتری نسبت به استیبل‌کوین‌های عمومی دارند.

آیا سپرده‌های توکنیزه‌شده جایگزین USDT و USDC خواهند شد?

هیچ شواهدی وجود ندارد که جایگزینی اجتناب‌ناپذیر باشد. استیبل‌کوین‌ها از قبل اثرات شبکه‌ای قابل‌توجهی در اکوسیستم بومی ارز دیجیتال و در سطح فرامرزی دارند. این دو شکل پول دیجیتال می‌توانند هم‌زیستی داشته باشند.

تفاوت بین سپرده‌های توکنیزه‌شده و CBDCها چیست?

سپرده‌های توکنیزه‌شده بدهی‌های بانک‌های تجاری هستند. CBDCها نمایانگر پول بانک مرکزی هستند. بنابراین، ناشر و ساختار حقوقی آن‌ها به‌طور بنیادی متفاوت است.

سلب مسئولیت

این مقاله صرفاً برای اهداف اطلاع‌رسانی و آموزشی است. نحوه برخورد مقرراتی، حفاظت از سپرده و وضعیت حقوقی استیبل‌کوین‌ها و سپرده‌های توکنیزه‌شده بسته به حوزه قضایی و ساختار محصول متفاوت است.